2005-06-05 19:59:37 >> Powtórka z niedalekiej przeszłości

Kot w pustym mieszkaniu



Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.


Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.


Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.


Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.



I żadnych skoków pisków na początek.



skomentuj (0)




2004-03-02 20:05:32 >>

Cierpienia młodej licealistki, czyli zwała na maxa

Już po Witkatowisku więc mogę zamieścić tekst swojej sztuki. Przedstawienie oczywiście nie wyszło tak jak chciałam, ale czego się spodziewać po 2 próbach. Z dramatu wyszła komedia, ale to pozytywnie. Myślę że było dobrze, ale mogło być lepiej, niestety nasza klasa nie jest zbyt zgrana i ciągle zabiegana więc nie mogliśmy się zabrać do prób. Musze podziękować mojemu wychowawcy, który pocieszył mnie że nie wyszło najgorzej, a nawet wyszło wspaniale.
A tu zamieszczam tekst scenariusza:




Postacie:

· Narrator
· Dziewczyna
· Smutek
· Żal
· Przebaczenie
· Tęsknota
· Szczęście
· Miłość



Narrator – To ona – lat siedemnaście
Jakim świat widzi, niech nam ktoś ukarze
Co czuła i czuje
Czym żyła i żyje
Ona – ta oto dziewczyna

Dziewczyna – Jest mi dzisiaj źle bardzo,
Jest mi bardzo smutno
Myśli mam zwiędłe
Chore jak kwiaty na grobie
Za oknem wisi niebo
Niby szare płótno
Kto mi powie jak mam żyć dalej?

Narrator – Zjawiły się !
To są jej uczucia
Powstały i wyszły z niej
Ukazać wam
Co kryje się w duszy tej dziewczyny!

Smutek – Szczęście przemija
Jak dym ginie
Nikną ułudy mgliste kraje
Rzeczywistością jest jedynie
To co po szczęściu pozostaje

Miłość – Milcz! Co mówisz?

delikatny płatek
czerwień symboliczna
wyrażająca sama w sobie
... kroć uczuć ludzkich
cichy szept
nieskalany powiew myśli.
Miłość, początkowo niewinna
niezrozumiała
niekiedy niechciana
z biegiem czasu
pożądana, pokochana
poszukiwana ...

Smutek – Gdybyś wiedziała jak samotność boli
To byś milczała
Gdybyś wiedziała, ale ty nie wiesz
Świat w kolorach widzisz wokół siebie
Chcesz szarych kwiatów narwę
Może odzyskają kiedyś barwę i dla mnie

Miłość – zwyczajne uczucie
zrodzone w sercu
wpisane w pamięć
zamknięte w myślach
i słowach ulotnych
noszone na zawsze
tylko ... w sercu.

Dziewczyna – A ty? Co tak rozmyślasz?
Odpowiedz mi proszę

Przebaczenie – Czy można winić kwiaty
Że więdną zerwane w dłoni?
Lub gwiazdy, gdy gasną
Gdy ciemna chmura niebo przysłoni?
Tak i ludziom wybaczyć trzeba
Że są we wszystkim nie stali
Że gdy od nas odejdą to jakby nas nie znali

Szczęście – To ja szczęście
Z głębin się wynurzam
I wiodę przeznaczenie
Kto narzeka na zły los?

Tęsknota – Gdzie jesteś?
Co robisz?
Co się stało?
Dlaczego tak postępujesz?
Nie wiem co mam robić z każdą sekundą?
Wszystkie oddaję jemu
Nic mnie nie cieszy, nie obchodzi
Tęsknię za nim
Proszę odezwij się

Dziewczyna – Cicho, cóż to?
Kto tak łka?
Kto się chowa?

Żal – To ja.
Serce pękło ... został ból ... wątpliwości ... żal – to ja
Wątpliwości w sens wszystkiego ... ból ... łzy ... strach przed
Nowym dniem ... boje się jutra. Serce zamarło ... nie chce mówić.
Niech milczy zdradziecko ... Ludzie mówią „miej serce i patrz serce”
Ale czym mam patrzeć? Żalem jestem.

Dziewczyna – Dlaczego życie jest takie straszne?
Pełne goryczy i zła!
Dlaczego ludziom losy okrutne
Nie dadzą kropli słodyczy!
Dlaczego choć serca szlachetne
To nie każdy je ma

Kończcie mary, milczcie już
Ja nie zniosę tego już
Ja zamknęłam rozdział stary
Wkraczam już wiek dojrzały
Patrzę w przód i widzę:
Białe karty swej historii
Mam nadzieje że zapiszę je bez skazy.
To co było niech zostanie
I w mym sercu przypomina, że ja czuję, że ja żyję

Narrator – Oto koniec walki uczuć.
Patrzcie wszyscy.
Ta dziewczyna lat niedługo skończy osiemnaście.
Bierzcie przykład – żyjcie dalej.
Myślcie na przód.
Tam jest wszystko.



skomentuj (0)